رودها در جاری شدن
                      درختان در سبز شدن معنی پیدا می کنند
کوه ها با قله ها
                     دریا با موج زندگی می کند
و همه ی انسان ها
                     با عشق فقط با عشق
پس بار خدایا بر من رحم کن
                    بر من که می دانم ناتوانم رحم کن
باشد که خانه ای نداشته باشم
                    باشد که حتی دست و پا نداشته باشم
اما نباشد
      هرگز نباشد
                     که در دلم عشق نباشد

 بنویس بابا مثل هر شب نان ندارد

                                                 سارا به سین سفره مان ایمان ندارد

بعد از همان تصمیم کبری ابرها هم

                                                    یا سیل می بارد و یا باران ندارد

بابا انارو سیب و نان را می نویسد

                                                    حتی برای خواندنش دندان ندارد

انگار بابا همکلاس اولی هاست

                                                   هی می نویسد این ندارد آن ندارد

بنویس کی آن مرد در باران میاید

                                                      این انتظار خیسمان پایان ندارد

ایمان برادر گوش کن نقطه سر خط

                                                  بنویس بابا مثل هر شب نان ندارد

بــاز مـــی آیــــد بــــهـــار دلـنشین        بــاز بــلـبــل مــی شــود با گل قرین
بــاز صـــحــرا پـر شقایق می شود       بــاز روشــن قــلب عـاشق می شود
فــصــل ســـرد از هــیــبت باد بـهار          مــی کــنـــد از پــیـش روی او فـرار
ســفــره هــا بــا هـفت سین آراسته       بــا گـــل مـــهـــر و صــفـــا پیراسته
بــر ســر سفره جـوان و خُرد و پیر          ســبزه و آئــیــنـه و مــاهـی و سـیر
سـیـب و سـنـبـل در کـنـار یــاسـمـن        عطربــیــد مـِشک چــون مُشک خُتَن
سرکه و سنجد، سماق و شمع و گل       عـــیـــد آمــد بـــا دف و ســاز و دُهُل

مژده آمدنت که در زمین پیچید، دشت‏های روشن توحید، از پروانه‏های سپید عشق، پوشیده شد و مکه را امواج نورانی حضورت در بر گرفت.

آمدی و طاق کسرای ظلم، ترک برداشت.

آمدی و آتشکده تیرگی به جوخه خاموشی سپرده شد.

فرود آمدی، در سرزمینی که کویر جهل و بی‏خبری، جوانه‏های آگاهی و عاطفه را خشکانده بود و خورشید عدالت در پشت کوه‏های نا مردمی به خون نشسته بود.

آه! ای رسول مهربانی! جهان، دلیل بودنش را در چشم‏های توحیدی تو جستجو می‏کند و بشر، از آن هنگام که صدای گام‏هایت را در کوچه‏های بلند رسالت شنید، شکوه زیستنش را تجربه کرد.

تو خاتم النبیّینی؛ آخرین پیام آور روشنی و مهر، کسی که آسمان‏ها، معجزه شق القمرش را از خاطر نخواهند برد، او که جبرئیل، در رکابش به معراج آفتاب رفت و «حرا»، زمزمه‏های شورانگیز شبانه‏اش را در اوج جهالت و بت پرستی به شهادت می‏آید.

محمد صلی‏الله‏علیه‏و‏آله می‏آید، تا هبل، لات و عزّی، شرافت انسان را نیالایند.

می‏آید تا دختران معصوم عرب را افکار پوچ و پوسیده پدرانشان در خاکستر ناجوانمردی مدفون نسازد.

خشمش، شمشیری ست که تنها بر پیکر ناساز ستم، فرود می‏آید.

آئینش تکاپو می‏آموزد و فصل فصل کتابش، آیینه تمام نمای رستگاری است.

محمد صلی‏الله‏علیه‏و‏آله پا به دنیا می‏گذارد و آفرینش را در عطر پرستشی سبز، یله می‏کند. او آخرین نوید خداوند است، برای انسانی که خود را در بیراهه خود پرستی گم کرده بود.

او می‏آید؛ عرشیان، ستاره باران تولدش را به ترانه می‏ایستند و زمینیان، آخرین رسول وحی را به استقبال می‏دوند.

اندکی عاشقانه تر زیر این باران بمان!!! 

ابر را بوسیده ام

تا بوسه بارانت کند...

اینك، بوى قافله، مشام جاده‏ها را نوازش مى‏دهد و حجم اشتیاق، قلب انتظار را مى‏آشوبد و تپه‏ها پشت ‏به پشت، سرك مى‏كشند و در آرزوى به آغوش كشیدن قدم‏هاى قافله عشق انتهاى جاده را مى‏پایند و قلب كویر در هرم نگاه آسمان، تبدار است و در عطش دیدار قافله سالار عشق، سر به دامن گذاشته است و آسمان، چشم در چشم كویر، راه سپید مردان حماسه و عشق را دنبال مى‏كند . خورشید، حیاتش را در آینه چشمان خورشید حقیقت مى‏جوید .

 مردان پر غرور و سرافراز، هم قدم با نسیم و هم نفس با شن‏هاى تفتیده، راه بى انتها را مى‏پیمایند . نبض زمین در التهاب رویش حادثه‏اى عظیم مى‏تپد. اسبان مفتخر به هم گامى خداوندگاران شرف و عزت و آزادگى، نجیب و با وقار گام برمى‏دارند و روح آزاده‎شان را در زیر پاى آزاده‏ترین آزادگان عالم قربانى مى‏كنند و به آن مى‏بالند .

و شتران به نرمى حریر راه مى‏پیمایند تا سختى راه بر لطیف‏ترین روح‏هاى پاك، گران نیاید و جسم عزیز زیباترین حوریان زمینى، مغموم نگردد .

و فرزند معرفت، ماه بنى‎هاشم، بال در بال ملائك، چشم به افق نگاه خورشید امامت دوخته و از پنجره نگاه حسین ( علیه‏السلام)، افق‏هاى دوردست‏ حیات با عزت را نظاره مى‏كند و اهل‎بیتش را از تیررس نگاه هر حادثه‏اى دور مى‏سازد و جان در سر قدومشان مى‏نهد. و تاج عزتش، شرف خدمتگزارى به فرزندان فاطمه (علیهاالسلام) است . آب، شرمنده از حجم شرم تو، در آخرین تبسم چشمانت‏ به اهل‎بیت ‏حسین(علیه‏السلام)، و مشك شرمنده از ارتفاع آه تو در آخرین ترنم لبهایت ‏براى اهل‎بیت ‏حسین (علیه‏السلام)، و خاك شرمنده، آنگاه كه صورت مه جبین تو را در خود دید، و چشمه‏هاى عطش خشكید، چون دست‏هاى تو بر ساحل دید، و شكست قامت ‏خورشید در آخرین قیام صدایت: «یا اخا ادرك اخا» و ... .

لولم یخلق علی لم یکن لفاطمة کفو

«هر گاه علی آفریده نمی شد، کسی که لایق همسری فاطمه باشد وجود نداشت».

نخستین روز از آخرین ماه سال قمری، سالروز پیوندی آسمانی است که دیگر هیچ گاه   مانند آن در تاریخ تکرار نشد. علی علیه‏السلام ، پیشوای پارسایان با فاطمه   علیهاالسلام ، برترین بانوی جهان پیمان عشق بست و خدا، والاترین فرستاده خویش را بر   این پیمان گواه گرفت برکت این ازدواج، عمری به گستردگی آفتاب دارد؛   هم‏چنان که یاد و نام آن در تاریخ برای همیشه ماندگار گردید. اول ذیحجه، روزی مبارک   برای همه نوگامانی است که دل به زندگی فاطمی علیهاالسلام داده‏اند تا شادی خود را   با خاطره همیشه روشن آن روز مبارک، پیوند زنند .

من از خدا خواستم،
نغمه هاي عشق مرا به گوشت
برساند تا   لبخند مرا
هرگز فراموش نكني و
ببيني كه سايه ام به
دنبالت است تا هرگز
نپنداري تنهايي.
ولي اكنون تو رفته اي ،
من هم خواهم رفت
فرق رفتن تو با من اين
است كه من شاهد رفتن تو هستم

عشقبازی به همین آسانی است...

که گلی با چشمی

بلبلی با گوشی

رنگ زیبای خزان با روحی

نیش زنبور عسل با نوشی

کار همواره باران با دشت

برف قله کوه

با رود با ریشه ی بید

باد با شاخه برگ

ابر عابر با ماه

چشمه ای با آهو برکه ای با مهتاب

و نسیمی با زلف

دو کبوتر با هم

وشب و روز طبیعت با ما

عشقبازی به همین آسانی است...

دختران روستا به شهر فکر مي کنند و دختران شهر در آرزوي روستا مي ميرند. مردان کوچک به آسايش مردان بزرگ مي انديشند و مردان بزرگ در حسرت آرامش مردان کوچک مي ميرند .پروردگارا کدامين پل در کجاي جهان شکسته است که هيچکس به خانه اش نمي رسد؟

 مردي مي آيد از تبار نور، از تبار عاشقان و شوريدگان. مردي که محمد (ص) از گل خنده هاي نگاه او نشاط مي يابد و ابوطالب در نيمه شب هاي بيداري دل، با او راز دل مي گويد و فاطمه بنت اسد باغ چشمانش را به روي او مي گشايد تا گل شادماني را آبشار لبخند او شکوفا کند. مردي که طلوع مهرانگيز نگاهش ديگر بار حلاوت وصال و عشق را در چشمه لايزال به جان پاکان مي نوشاند و پياله حيات عاشقان از نگاهش لبريز مي شد. علی، فصيح ترين شعر حيات و زيباترين آواز آفرينش بود.

علی پا به این دنیا گذاشت و قلب عاشقان را محسور کرد. و همگان را با انسانی آشنا کرد که پدر تمامی آفریدگان پروردگارش لقب گرفت

                                                                      روز پدر مبارک

خدايا

                              تورا می بینم که بالا وبلند مرتبه ای                                       

                        تورا می بینم که صاحب شکوه وجلال باعظمتی

                      تورا میبینم  که پادشاهی وسلطنت فاخرت ازلی ست

                       تورا میبینم که مورچه ای را برسنگ سیاه میبینی

                   تورا میبینم که مسیر پرواز پرندگان را در آسمان می دانی

          تورا میبینم که اینچنینی و می دانم در قشنگترین یلدای زمان درسکوت شب 

                                                                                                                                                                                                         لیله الرغائب  تو هستی و یکدنیا آرزوی من                            

سبحان ذی العزالشامخ المنیف. سبحان ذی الجلال الباذخ العظیم

. سبحان ذی الملک الفاخر القدیم .سبحان من یری اثرالنمله فی الصفا.

 سبحان من یری وقع الطیر فی الهواء. سبحان من هو هکذا ولا هکذاغیره

اولین شب جمعه ماه رجب را لیلة الرغائب نامند. یعنی شب ارزوها.

لحظه رفتنیست و خاطره ماندنی....

تمام ادبیات عشق رابا یک نگاه

می فروختم اگر..

لحظه ماندنی بود و

خاطره رفتنی..!

 تو را اي عشق ناميرا ، غم زيبا ، خداحافظ
هواي ناب باراني .. چه سود اما ؟ ... خداحافظ

دوستی تکرار دوستت دارم نیست

دوستی فهمیدن نا گفتنی های کسی است که

 دوستش میداری...

و بهار
روی هر شاخه ، کنار هر برگ
شمع روشن کرده است

همه ی چلچله ها برگشتند
و طراوت را فریاد زدند
کوچه یکپارچه آواز شده ست

و درخت گیلاس
هدیه ی جشن اقاقی ها را
گل به دامن کرده ست

باز کن پنجره ها را ، ای دوست
هیچ یادت هست
که زمین را عطشی وحشی سوخت ؟

برگ ها پژمردند ؟
تشنگی با جگر خاک چه کرد ؟

هیچ یادت هست ؟
توی تاریکی شب های بلند
سیلی سرما با تاک چه کرد ؟

با سر و سینه ی گل های سپید
نیمه شب باد غضبناک چه کرد ؟
هیچ یادت هست ؟

حالیا معجزه ی باران را باور کن
و سخاوت را در چشم چمن زار ببین
و محبت را در روح نسیم
که در این کوچه ی تنگ
با همین دست تهی
روز میلاد اقاقی ها را جشن می گیرد !

خاک جان یافته است
تو چرا اینهمه دلتنگ شدی ؟
باز کن پنجره ها را
و بهاران را
باور کن !!

"فریدون مشیری"

اي مسافر !

  اي جدا ناشدني !

گامت را آرام تر بردار ! از برم آرام تر بگذر ! تا به کام دل ببينمت .

بگذار از اشک سرخ گذرگاهت را چراغان کنم .

آه ! که نميداني ... سفرت روح مرا به دو نيم مي کند ... و شگفتا که زيستن

با نيمي از روح تن را مي فرسايد ...

بگذار بدرقه کنم واپسين لبخندت را و آخرين نگاه فريبنده ات را .

مسافر من !

 آنگاه که مي روي کمي هم واپس نگر باش . با من سخني بگو .

مگذار يکباره از پا در افتم ... فراق صاعقه وار را بر نمي تابم ...

جدايي را لحظه لحظه به من بياموز...    آرام تر بگذر ...

وداع طوفان مي آفريند... اگر فرياد رعد را در طوفان وداع نمي شنوي ؟!

باران هنگام طوفان را که مي بيني !  آري باران اشک بي طاقتم را که مي

نگري ...

من چه کنم ؟ تو پرواز مي کني و من پايم به زمين بسته است ...

اي پرنده ! دست خدا به همراهت ...

اما نمي داني ... نمي داني که بي تو به جاي خون اشک در رگهايم

جاريست ...

از خود تهي شده ام ... نمي دانم تا باز گردي مرا خواهي ديد ؟؟؟